هستی

چگونه هستی به عمر می‌خزد و از آن عبور می‌کند و درمیگذرد و تو را در- با خود درمی‌نوردد و تو مجذوب و مدهوش می‌گذری در کمال هوشیاری و بلوغ. تکه‌های خستگی سالیان، لَخته لَخته لَخته باید فرو می‌ریخته باشند از تنه و قامت یک زندگی چهل و چند ساله، چنان چون پوسته‌های چغر و دیر ماندهٔ تنهٔ یک چنار که هر از گاه در پایانهٔ زمشتان بنا می‌کند به واگردیدن که تو گویی دارد از خود باز می‌زاید.

سلوک - محمود دولت آبادی