آشنایی

چرا باید قبول کرد که حتماً دو آدم می‌بایست در عمرِ یکباره یکدیگر را دیده و شناخته باشند تا بتوانند در جایی و لحظه‌ای همدیگر را با بیاورند؟ نه، لزوماً اینط

‌طور نیست. چنانچه قیس پیش از پیدایش عینیت یافتهٔ "او" به جستجویش می‌پوییده است، می‌تواند نیز کسی در آیندهٔ "من بزید و مرا در اکنونم بجا بیاورد" آن هم در گورستانی سرد و سقفی خاکستری در پوشیده از ابرهایی که انگار ابر نیستند در چشم عادت، و فقط سقفی ساخته‌اند از بود و پیوست خود.

سلوک - محمود دولت آبادی

هستی

چگونه هستی به عمر می‌خزد و از آن عبور می‌کند و درمیگذرد و تو را در- با خود درمی‌نوردد و تو مجذوب و مدهوش می‌گذری در کمال هوشیاری و بلوغ. تکه‌های خستگی سالیان، لَخته لَخته لَخته باید فرو می‌ریخته باشند از تنه و قامت یک زندگی چهل و چند ساله، چنان چون پوسته‌های چغر و دیر ماندهٔ تنهٔ یک چنار که هر از گاه در پایانهٔ زمشتان بنا می‌کند به واگردیدن که تو گویی دارد از خود باز می‌زاید.

سلوک - محمود دولت آبادی