چرا باید قبول کرد که حتماً دو آدم میبایست در عمرِ یکباره یکدیگر را دیده و شناخته باشند تا بتوانند در جایی و لحظهای همدیگر را با بیاورند؟ نه، لزوماً اینط
طور نیست. چنانچه قیس پیش از پیدایش عینیت یافتهٔ "او" به جستجویش میپوییده است، میتواند نیز کسی در آیندهٔ "من بزید و مرا در اکنونم بجا بیاورد" آن هم در گورستانی سرد و سقفی خاکستری در پوشیده از ابرهایی که انگار ابر نیستند در چشم عادت، و فقط سقفی ساختهاند از بود و پیوست خود.
سلوک - محمود دولت آبادی
چگونه هستی به عمر میخزد و از آن عبور میکند و درمیگذرد و تو را در- با خود درمینوردد و تو مجذوب و مدهوش میگذری در کمال هوشیاری و بلوغ. تکههای خستگی سالیان، لَخته لَخته لَخته باید فرو میریخته باشند از تنه و قامت یک زندگی چهل و چند ساله، چنان چون پوستههای چغر و دیر ماندهٔ تنهٔ یک چنار که هر از گاه در پایانهٔ زمشتان بنا میکند به واگردیدن که تو گویی دارد از خود باز میزاید.
سلوک - محمود دولت آبادی
به کوه تفتان نگاه میکنم. برهنه در آفتاب نشسته است. تفتان. در پی مفهوم این اسم، این واژهام. در زمینه حافظه مغز من این واژه معنایی همچون سوختگی، بریانی، و به هر حال چیزی که به آفتاب یا به آتش سوخته باشد، دارد. تفت کرده. تفتان. به این خیال میرسم که تفتان میباید خیلی قدیمی باشد. نام تفتان به قدمت کوه تفتان باید باشد و کوه تفتان به قدمت بیابان سیستان؛ و بیابان سیستان به قدمت آفتاب. تفتان. در چمبره کویر و خار و شتر. خشکی لبها را به یاد میآورد تفتان.
کارنامه سپنج، دیدار بلوچ - محمود دولت آبادی
تصاویر: صعود به قله تفتان - 23 بهمن 1399