رنج گناهی باستانی

- رکسانا چطور؟

وهاب به باغ نگاه کرد، سایه‌ای چشم‌هایش را پوشاند: " به یک اعتبار رکسانا هم عهدش را نشکست."

- وهاب! او تو را نمی‌خواست؟

- خیلی به آن فکر کرده‌ام؛ می‌خواست و ضمنا می‌گریخت. رنج گناهی باستانی بر دوش‌های او سنگینی می‌کرد، به اندازه گناهان نوع انسان.

خانه ادریسیها - غزاله علیزاده