در خودش می‌شکند

آدم وقتی عاشق باشد شروع می‌کند به شخم زدن قلبش، کلنگ می‌زند، نقب می‌کَند، خودش را از دنیا وا می‌نهد، تنش را از پا می‌اندازد که وقتی به خانه رسید فقط بخوابد. مثل یک مرده به خوابی ابدی فرو رود که دیگر فکر نکند.

آدم وقتی عاشق باشد به رویایی ساختگی فکر می‌کند که از جنس این دنیا نیست، آخرش هم پیدا نیست. شب را می‌دوزد به روز، زمان را تا می‌کند می‌گذارد توی جیب بغل، از صخره‌ها بالا می‌رود، در دره ها گم می‌شود، کلنگ به جان کوه می‌زند، و عاقبت در خودش می‌شکند.

نام تمام مردگان یحیاست - عباس معروفی