غروب

دیگر به خود نمی‌دید باز هم راه بگیرد برود سمت همان سرای ویرانه و دخمه‌ی ملک پروان. موردی نداشت. پس چه؟ غروب بود و غروب زمستان اگر سرحال نباشی زودتر خاکستری می‌نماید. چنین بود برای کریما و خود نمی‌دانست چرا ایستاده مانده است بیهوده میان یک چاردیواری که تعلقی به آن‌جا ندارد!

اسب‌ها، اسب‌ها از کنار یکدیگر - محمود دولت آبادی